…มันก็แค่สิ่งสมมติ…

สิ่งรอบตัวของเราที่เกิดขึ้น บ้างก็เกิดจากการที่เราไขว่คว้ามาเอง บ้างก็เกิดจากการที่ได้มาโดยบังเอิญ ล้วนแล้วแต่เข้ามาหยอกล้อ เอาจริง แล้วก็ทำให้เราเกิดความรู้สึกต่างๆ มันคือโชคชะตาหรืออะไร มันเข้ามาสร้างภูมิคุ้มกันให้กับชีวิต เพื่อทดสอบ บางทีการที่เราหวังดีกับคนคนหนึ่ง โดยไม่ได้หวังอะไรเลย แค่ได้ให้มันก็มีความสุขแล้ว แต่มันอาจจะสร้างความคาดหวังจากตัวคนนั้นกับตัวเรา รู้สึกดีต่อกันจนเกินขอบเขตที่ควรจะเป็น จนเกิดความคาดหวังที่มันคอยทำร้ายคนมานักต่อนักแล้ว เหตุมาจากกความผิดหวังนั่นเอง  คงลืมไปว่ามันไม่มีอะไรที่แน่นอน มันเป็นสิ่งสมมติทั้งนั้น

ใน สนามแข่งขันของเกมชีวิตนั้นจะไม่มีการพักครึ่ง ไม่มีการขอเวลานอก ที่สำคัญไม่สามารถเปลี่ยนตัวผู้เล่นได้ แล้วจะเล่นท่าไหน ไม่ว่าจะชนะหรือแพ้มันก็แค่สิ่งสมมติ ใช่ว่าจะทำให้มีความสุขเสมอไป แล้วก็ไม่มีอะไรทำให้เราเสียใจได้ตลอดไปเช่นกัน

อย่า มัวเสียดายในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเราให้นานนัก จงออกไปค้นหาสิ่งที่ใช่สำหรับตัวเองดีกว่า เพราะไม่มีประโยชน์อะไรกับการพรรณนาถึงความล้มเหลวอย่างไร้สติรังแต่จะทำให้ ตัวเองรู้สึกด้อยค่ายิ่งขึ้นเท่านั้น

“คนที่ไม่รู้จักเรียนรู้จากความผิดพลาด ยังห่างไกลจากหนทางสู่ความสำเร็จนัก”

ไม่จำเป็นว่าเราต้องเป็นผู้ชนะฝ่ายเดียว
แพ้เสียบ้างก็เป็นกำไรชีวิตได้เช่นกัน

การเป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่แท้จริงคือการเอาชนะใจตัวเองได้ต่างหาก

ขอบคุณสิ่งสมมติทั้งหลาย และแนวคิดที่น่าเห็นด้วยจาก http://lovesave.netdesignsoft.com/index.php?mo=3&art=361630

Advertisements